annecy
Ultra Trail Runner Arjan van Binsbergen
facebook  twitter

Op weg naar Annecy, op naar het WK trail?

20-03-2016

Mijn oorspronkelijke doel voor dit seizoen was het lopen van drie wereldbeker (UTWT) wedstrijden. Totdat mijn interesse gewekt werd door het WK trail in Portugal….

Zoals dat dan natuurlijk gaat, komt dit tweede doel niet helemaal lekker uit in de planning. Om me te kwalificeren voor het WK moet ik bij de eerste twee Nederlanders finishen in Annecy, bij de Maxi-Race. Een kleine vier weken later sta ik aan de start van de Lavaredo Ultra Trail (UTWT) in de Dolomieten. Dit druist dan in tegen de “zes-weken-regel”, die altijd hanteer om te herstellen, op te werken naar een nieuwe vormpiek en te taperen.

Dan blijkt ambitie groter dan theorie….
Ik doe het gewoon allebei! Ik voel met dit jaar zo sterk dat ik denk dat ik het kan om twee keer, relatief kort achter elkaar, top te zijn. Als ik op zaterdag 25 juni over de finish kom in Cortina d’Ampezzo zullen we weten of de keuze juist was….
Alleen deze moeilijke afweging vormt al een extra prikkel om te presteren; ik kijk er naar uit!

Na de Trans Gran Canaria heb ik een periode van twee weken gewoon lekker uitgelopen, relatief laag tempo, geen interval, gewoon lekker lopen. In die tweede herstelweek voelde dat zo lekker dat ik toch al weer 189 km liep. OK, dat was wellicht wat veel, je hebt gelijk Johan!

De maand april staat in het teken van heuveltraining met sessies op de Grebbeberg, een trainingskamp in de Eifel en komende week vijf dagen naar de Vogezen. Technisch goed omhoog en omlaag lopen, intervallen en lange tochten door de heuvels en bossen.

Een bijzondere manier van trainen op hoogte, is mijn samenwerking met het bedrijf b-Cat High Altitude in Tiel. Zij maken systemen die het zuurstofniveau in een ruimte kunnen aanpassen en zo een hoogte naar keuze kunnen simuleren. Door hier te trainen kan mijn lichaam wennen aan de omstandigheden op de hoogten waar ik straks mijn wedstrijden ga lopen. Nu, na één maand regelmatig trainen bij b-Cat, krijg ik het gevoel dat mijn lichaam hier goed op reageert. De saturatie waarden die ik tijdens de trainingen meet, worden steeds beter.

Tijdens mij trainingen in de Eifel merkte ik dat mijn snelheden en tempostukken van een hoger niveau waren dan twee maanden terug, toen ik op dezelfde locatie een soortgelijk trainingsblok afwerkte. Komt dit dan alleen door het trainen in een zuurstofkamer? Ik denk het niet. Helpt het om sneller vooruitgang te boeken? Daar ben ik van overtuigd! Tot slot wil ik hier nog graag over zeggen dat de mensen bij b-Cat erg plezierig zijn om mee te werken. Elke keer dat ik daar binnenloop, krijg ik een warm gevoel bij de oprechte belangstelling die ze tonen. Voor mij als gevoelsmens ook zeker een belangrijke factor!

In de maand mei moet dan de puntlanding gemaakt worden richting Annecy, op 28 mei. Die puntlanding moet dan gevonden worden door rust en doortrainen in een juiste balans te zetten. Daar heb ik dan ook weer de wijze raad van Johan bij nodig. Goed om al twee jaar met een trainer te werken die dit altijd perfect aanvoelt en inschat!

Langzaam beginnen de wedstrijdkriebels alweer een beetje te komen. Wat vroeg, maar dat wijd ik aan de dubbele uitdaging en de enorme drive om te presteren. Wat zal dat mooi zijn als die twee goede prestaties er komen! Voor nu, het hoofd koel houden en goed het trainingsschema volgen. Klinkt heel simpel, toch?


 



Gekwalificeert voor het WK-Ultra Traillopen 2016!!

30-05-2016

De Maxi-Race in Annecy (Franse Alpen), die zaterdag 28 mei werd gelopen, was door de Nederlandse ultraloop bond aangemerkt als kwalificatie voor het WK ultra trail in Portugal. Om zich rechtstreeks te kwalificeren moest ik bij de eerste twee Nederlanders finishen.

Mijn concurrenten waren nieuwe tegenstanders, normaal loopt ik mijn wedstrijden in de categorie "boven de 100km".
Het tempo ging meteen na het startschot de hoogte in, net als het parcours overigens. Binnen 18km moest er al een top van 1700 meter worden beklommen. Deze klim zorgde voor een flinke schifting voorin. Veel lopers om mij heen gingen duidelijk te hard voor hun doen, hun ademhaling en duwende loopbewegingen duidden op een te hoge inspanning. Direct de afdaling volgde een klim naar 1200 meter, met flinke stukken van boven de 20% stijgingspercentage, de steilste van de dag. Maar ik merk dat mijn benen sterk voelden.

Beneden kreeg ik het goede nieuws dat ik de 2e Nederlander was, met de 3e ruim achter mij. Het verschil was al bijna een uur! Maar goed, met nog 6 uur wedstrijd in de Alpen te gaan, kan er nog veel gebeuren. Ik besluit om de komende twee uur zo ontspannen mogelijk te lopen, en voordeel dat je nu eenmaal hebt als je concurrenten in de achtervolging zijn.

De 3e berg van de dag brengt mij boven de sneeuwgrens en tijdens een stukje afdaling val ik in de sneeuw en waar de sneeuw ophoud glijd ik door op de rotsen.
Opstaan, langzaam weer dribbelen en ondertussen de schade opnemen. Die valt mee, mijn elleboog, heup en hand zijn open gehaald.

Na de volgende afdaling, bij de bevoorrading hoor ik dat het uur voorsprong er nog steeds is. Nu nog 16km en 1 klim te gaan. Ik ligt op de 50e plek. Dat zou een prima eindklassering zijn. Ik wil niet nog een keer vallen en besluit wat gas terug te nemen.
Over 4 weken staat ik al weer in de Dolomieten aan de start voor de volgende wereldbekerwedstrijd.


 




Een Fransman vroeg zich hardop af hoe iemand uit een land dat onder water ligt, zo hard tegen een berg op kan lopen.
facebook  twitter