grancanaria
Ultra Trail Runner Arjan van Binsbergen
facebook  twitter

Het nieuwe seizoen kan beginnen! (2018)

18-02-2018

Na een winter lang trainen, wordt het nu weer tijd voor een wedstrijd. Een oude bekende, de Trans Gran Canaria staat voor het 3e achtereenvolgende jaar als seizoensopener op de agenda.

Het verschil met de voorgaande jaren is wel de doelstelling waar ik komende dinsdag mee afreis naar Gran Canaria. De vorige keren wilde ik in topvorm zijn en was deze race ook echt een doel om zoveel mogelijk UTWT punten te scoren voor het wereldbeker klassement. Nu is het hoofddoel in de 1e helft van 2018 de kwalificatie voor het WK 24 uur in 2019. Deze kwalificatie moet op 10-11 mei vorm gaan krijgen in het Franse Brive-la-Gaillarde.



De Transgrancanaria dient dus als tussentijds meetpunt waarbij ik weer wat extra hardheid in m’n benen wil krijgen. Dit houdt overigens niet in dat ik als toerist ga lopen. Met de huidige vorm die ik nu heb moet er ook een goede prestatie in zitten. Met dit resultaat kan ik samen met mijn trainer gaan kijken wat er nog nodig is om in topvorm naar Brive te gaan.

Het parcours van de Transgrancanaria is dit jaar anders dan voorgaande jaren. De start is in de hoofdstad, Las Palmas. Wat mij goed ligt is de relatief lange aanloop naar de eerste echte klim.



Vanuit de “oude” start in Agaete, was het direct omhoog. Daar hebben mijn benen vaak wat moeite mee, zeker na een lang verblijf in het startvak. Na Las Palmas komen we in Teror weer op het oude parcours, maar lopen we een stuk tegengesteld aan de route van vorig jaar. Vanaf Tejeda (73 km) is het weer het gebruikelijke parcours.

In totaal krijgen we 2,6 km extra te verhapstukken, maar er zitten ook wat minder hoogtemeters in. Wat wordt het dan voor mij als richttijd? Ik ga voor onder de 19 uur. Als ik binnen 11 uur in Tejeda ben, moet dat kunnen lukken.

De afgelopen maanden heb ik goed kunnen trainen. Met mijn looptrainer (Johan), fysiotherapeut (Roeline) en sportmasseuse (Wendy) ben ik getransformeerd van de geblesseerde loper uit de “Diagonale des Fous” naar een fitte ultraloper, klaar voor een nieuw jaar! Dit is in twee zinnetjes makkelijk omschreven, maar er is heel veel trainingsarbeid mee gemoeid geweest. Kilometers op het asfalt, in het bos, de heuvels van de Eifel en veel uren werken aan souplesse in de spieren. In de gym, op het werk in de hoogtekamer en op de massagetafel.

Tijd om deze inspanningen om te zetten in een goede uitslag, maar bovenal in een goed gevoel. Een gevoel wat me prikkelt om dit seizoen nog veel vaker te gaan presteren. En nog vaker goed te zijn. Vorig jaar was ik maar één wedstrijd echt goed, de UTMB. Dit jaar graag nog een paar vormpieken erbij en minder “prutsen”.

Nieuwe ronde, nieuwe kansen!



Het seizoen 2018 is begonnen, de Transgrancanaria zit erop!

04-03-2018

Het hoofddoel van de Transgrancanaria was om mijn benen weer wat extra te harden in de voorbereiding op de 24 uur van Brive-la Gaillarde, straks in mei. Ook wilde ik de race in 19 uur volbrengen. Dat laatste lukte niet, ik eindigde net boven de 20 uur. Het eerste lukte wel, met het lustrum van een 15e finish in 16 ultratrails, kregen mijn beenspieren wel de training die ik wilde.

In de nacht was het erg koud, maar mijn tempo hoog. Een soepele cadans en kracht in de benen bij het klimmen. Minstens even belangrijk was het ontbreken van de pijn in de achillespees die me op Réunion m’n eerste “DNF” opleverde. Een heerlijk gevoel om te merken dat ik de pees weer vol kon belasten, ook in wedstrijdverband!

De blessure in oktober had mijn wintertraining wel ingekort. Herstellen kost tijd en op 23 december vond ik mezelf weer 100% fit om voluit aan het trainen te gaan. Precies twee maanden later, op 23 februari stond ik aan de start van de Transgrancanaria. Waren die twee maanden goed genoeg geweest om een wedstrijd over 126 km tot een goed einde te brengen? Na 40 kilometer schoot het antwoord door m’n hoofd: “Als er niets geks gebeurt, dragen deze benen me gewoon naar de finish. Ik kan het dus nog!” Alleen al deze gedachte gaf aan dat er toch wel wat twijfel in mijn achterhoofd zat. Die is nu dus weggenomen.

Mijn laatste race over meer dan 100 kilometer was de UTMB en dat was toch al een half jaar geleden. Deze wetenschap was voor mij de doorslaggevende reden om te starten op Gran Canaria. Zou een wedstrijd in de bergen een goed onderdeel zijn van een voorbereiding op een sterke 24 uurs race? Waar ik naar op zoek was, is de hardheid die nodig is om een hoog tempo tot het einde van de race vol te kunnen houden. En dat was nu net wat ik nu nog niet had. Na 100 km op Gran Canaria liepen de benen vol. De knieën raakten vermoeid en kregen moeite om de klappen in de afdalingen te absorberen. Met andere woorden, mijn spieren hadden nog niet de “100 kilometer plus” hardheid. Of de “15 uur plus” hardheid.

Waar ik het tempo omlaag deed om niet over de kop te lopen, kregen mijn spieren de les die ze nodig hebben voor een succesvolle 24 uur over twee maanden. Goede keus geweest dus om hier te starten!

Aan de finish ben ik 25 minuten langzamer dan vorig jaar, toen had ik de hele race wel voluit gerend. Nu bewaar ik mijn “alles-of-niets-moment” voor Brive. Ik ga de komende weken op zoek naar de 24 uurs cadans, het “I can run forever” tempo! Dit doe ik op de wegen rond Tiel, maar om de sleur wat te breken, ga ik ook nog twee keer een weekend lopen in de Eifel en één week in de Midi-Pyrenées. Op weg naar de kwalificatie-eis voor de WK 24 uur van 210 kilometer!



Hommersom Verzekeringen aanwezig bij de Trans Gran Canaria

11-03-2018

Eén van mijn sponsoren, Martin Hommersom van Hommersom Verzekeringen uit Hengelo (Ov.), was als ook aanwezig op Gran Canaria. Niet alleen voor de foto, maar ook voor enthousiast support en morele ondersteuning.

Hommersom Verzekeringen bracht door zijn sponsoring een flink steentje bij aan de kosten die deelname aan een wereldbekerwedstrijd nu eenmaal met zich meebrengen.




Een Fransman vroeg zich hardop af hoe iemand uit een land dat onder water ligt, zo hard tegen een berg op kan lopen.
facebook  twitter